Thuis naast de fabriek

Vanuit zijn achtertuin kijkt Cor uit op de Calduran-fabriek in Hoogersmilde. Bijna 40 jaar later werkt hij er nog steeds. En stoppen? Daar denkt hij voorlopig nog niet aan. “Als ik met pensioen ga, blijf ik misschien nog wel een paar dagen meedraaien”. 

Cor is niet het type stilzitter. Als meewerkend voorman komt hij overal in de fabriek en kent hij de productielijn van voor tot achter. Hij begeleidt nieuwe collega’s geduldig die het vak nog moeten leren. “Als het nodig is, leg ik het ze tien keer uit.” 

Een envelop met vijftig gulden

Zelf begon hij ooit als uitzendkracht, in de tijd dat de familie Roelfsema nog aan het roer stond. “Ik werkte er pas een week toen ik ineens een envelopje met vijftig gulden kreeg. De fabriek had een record gedraaid. Twee weken later gebeurde precies hetzelfde.” De fabriek van toen is nauwelijks te vergelijken met die van nu. Veel processen gingen nog handmatig. “We moesten de zaagmachine zelf op gang draaien en materialen verplaatsten we met de kruiwagen,” vertelt hij. Juist in die periode leerde hij het vak van binnenuit kennen. De fabriek draaide goed, Cor bleek een goede harde werker en al snel kreeg hij een vast contract. 

Altijd betrokken bij de fabriek 

In de jaren daarna bleef Cor zich ontwikkelen. Nieuwe machines? Dan dook hij erin totdat hij precies wist hoe alles werkte. “Ik ben me altijd blijven inzetten voor de fabriek,” zegt hij nuchter. Die betrokkenheid bleef niet beperkt tot de werkvloer. Cor nam plaats in de ondernemingsraad en maakte in de loop der jaren vijf reorganisaties mee. Daarnaast vertegenwoordigt hij samen met collega Dirk Ras de medewerkers via vakbond CNV, onder meer tijdens cao-onderhandelingen. 

Verreiker op het circuit 

Cor zet zijn geduldige vriendelijke karakter ook in zijn vrije tijd in. Hij werkte jarenlang als beveiliger op evenementen. Cor: “Het liefste werk ik op het truckstarfestival of de TT in Assen.” Dat recept van lokale evenementen werkt goed, omdat Dirk de bezoekers in hun eigen taal aanspreekt. Tijdens die evenementen komt hij regelmatig chauffeurs tegen die ook voor Calduran rijden. De werelden van fabriek, transport en evenementen lopen daardoor vaak verrassend in elkaar over. 

Maar het mooiste vrijwilligerswerk doet hij langs het circuit. Daar werkt hij met een verreiker, dit is een grote machine met een uitschuifbare arm waarmee gestrande raceauto’s uit de grindbak worden gehaald. Tijdens races staat hij urenlang stand-by naast de baan. Samen met andere vrijwilligers heeft hij al heel wat auto’s geborgen. Zo kwam hij ook dicht bij bekende coureurs en bekende Nederlanders. Alleen zelf herkent hij ze vaak nauwelijks. “Iedereen weet precies wie er langsloopt, behalve ik,” zegt hij lachend.

Een centimer tekort.. 

En in de fabriek is gelukkig ook genoeg ruimte voor humor. Cor vertelt met zichtbaar plezier over een beroemde grap op de werkvloer. Een collega die verantwoordelijk was voor de maatcontrole van stenen en elementen, bleef maar meten dat er steeds één centimeter ontbrak. Wat hij niet wist was dat een collega vooraf een centimeter afknipte. “We stonden met zes man om het hoekje te kijken,” vertelt Cor. “Ik hoor hem nog zeggen: ‘Ik heb een black-out, ik heb een black-out, ik snap het niet.’”