Van man van de zee naar man van de fabriek

Eind jaren ’80 verruilt Dirk Ras het vissersbestaan op zee, voor het fabriekswerk in Harderwijk. “Door omstandigheden was ik thuis nodig,” vertelt hij. Via zijn oom kwam hij in de kalkzandsteenfabriek te werken. Hij is handig en wil graag leren. Zijn leidinggevende ziet wel dat hij goed werk levert, maar laat het niet meteen merken. Dirk groeit in de loop der jaren door tot eersteman, en wordt later voorman. En die rol vervult hij nog steeds.

De overgang van de zee naar de fabriek was erg wennen. “In het begin werkte ik liever achter elkaar door, dat was ik op zee ook gewend.” In de fabriek moet hij ineens na elke dienst naar huis. Ik was moe als ik thuiskwam. Op zee was het een heel ander ritme en dat was erg wennen. Hij besluit erbij te gaan sporten. Hij voltooit uiteindelijk vele halve triatlons, vier hele (3.8km zwemmen,180km fietsen en 42km hardlopen) waarvan 3x Almere en 1x Kortrijk. “Daar zwom ik in mijn geliefde zee. Wel lastig met die hoge golven”.

Kameraadschap met een visje

Wat hem vooral bijblijft van vroeger in de fabriek is de kameraadschap. Er werkten meer mensen, dus er was automatisch meer gezelligheid. “Op Urk kon ik makkelijk vis krijgen. Dan bakten we ’s avonds in de fabriek een scholletje of tongetje.” Dit bracht veel saamhorigheid mee onder elkaar, wat in het werk weer tot uiting kwam.

Er was ook ruimte voor grappen. Zo lieten ze ooit een grote collega een probleem oplossen in een krappe ruimte. Toen hij vastzat, lieten ze het watervat vol lopen. “Ik zette het op een rennen. ‘Rasje, ik krijg je nog wel!” Schreeuwde de grote collega.. Dirk lacht als hij nog een anekdote deelt: “We hadden een collega die het liefst bij de persen bleef. Maar als hij even weg was, stopten wij zijn persen, precies als de voorman eraan kwam. Dan moest je snel verdwijnen.”

De nacht is het mooiste

Dirk werkt al zijn hele leven in ploegendienst. Ook op zijn 63e vindt hij de nachtdiensten het mooist. “Je werkt hard, hebt geen gedoe en blijft lekker bezig. Het mooiste is de persen opstarten en afstellen of storingen oplossen.” Stoppen is nog niet aan de orde. “Ik voel me fit. Mijn dertiende kleinkind is op komst. Ik werk nu vier dagen per week en we hebben het hier echt goed.”

Wat hij altijd meegeeft aan nieuwe collega’s? ‘Er liggen hier kansen. Het ligt aan jezelf wat je ermee doet.’ Volgens Dirk is er ook veel veranderd in regelgeving en veiligheid. “Voor mijn generatie is dat weer moeilijker. De jeugd kan nog in de regeltjes groeien.”